سابقه و هدف: جلو آمدگی سر (FHP) یکی از شایع ترین پوسچرهای معیوب است که همراه با ضعف عضلات ثبات دهنده گردنی است، فیزیوتراپیست ها به طور معمول از ورزش های چین - تاک برای اصلاح این وضعیت معیوب استفاده می کنند. این مطالعه به منظور بررسی اثر افزودن ورزش های ثبات دهنده گردنی بر تمرین های چین - تاک بر اصلاح FHP طراحی شده است.مواد و روش ها: در این پژوهش نیم تجربی، 47 نفر از دانشجویان دختر دانشگاه علوم پزشکی سمنان مبتلا به FHP به طور تصادفی در یکی از دو گروه مطالعه: گروه آزمایشی (انجام تمرین های چین - تاک همراه با تمرین های ثباتی، n=24) و یا گروه کنترل (فقط انجام تمرین های چین - تاک، n=23) قرار گرفتند. داوطلبین هر گروه، تمرین های خود را طبق برنامه 2 مرتبه در روز و به مدت 4 هفته انجام دادند. میزان FHP قبل و بعد از 4 هفته مداخله و همین طور بعد از 3 ماه دوره پیگیری اندازه گیری شد.یافته ها: بعد از مداخله کاهش معنی دار میزان FHP در هر دو گروه آزمایشی (میانگین= 2.1cm، P<0.0001) و کنترل (میانگین= 1cm، P=0.03) مشاهده گردید. مقایسه میانگین تغییرات جا به جائی سر به جلو بین دو گروه مطالعه نشانگر اصلاح بیشتر FHP بلافاصله بعد مداخله (میانگین تغییرات= 1.1cm، P<0.001) و همین طور بعد از 3 ماه دوره پیگیری (میانگین تغییرات= 1.7cm، P<0.0001) بود.بحث و نتیجه گیری: نتایج نشان داد که ترکیب ورزش های ثباتی، ورزش های چین - تاک نه تنها موجب اصلاح بهتر FHP می گردد، بلکه حتی موجب پایداری موثرتر و ثابت پوسچر اصلاح شده نیز می شود. مطالعات بیشتری لازم است تا اثر منفرد تمرین های ثباتی را بر اصلاح FHP بررسی کند.

زمینه و هدف: تمرین ثبات دهنده گردن روشی است که برای بهبود مکانیسم های درونی ستون فقرات طراحی شده است و سبب ثبات فقرات گردن و آسیب ناپذیری آن می گردد. این مطالعه به منظور تعیین اثربخشی تمرین های اختصاصی ثبات دهنده عضلات گردن نسبت به تمرین های دینامیک در بهبود ناتوانی و درد مزمن گردن انجام شد.روش بررسی: این کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل شده دو سوکور روی 26 بیمار مراجعه کننده به کلینیک فیزیوتراپی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان با تشخیص درد مزمن گردن طی سا ل های 86-1385 انجام شد. بیماران به صورت تصادفی در دو گروه 13تایی تمرین های ثبات دهنده و دینامیک قرار گرفتند. درد (رتبه ای) با مقیاس اندازه گیری دیداری درد و Northwick Park Neck Pain Questionnaire (NPNPQ)، شدت ناتوانی (رتبه ای) با Neck Disability Index (NDI)، قدرت عضلات گردن (بار) توسط Dynatest و دامنه های حرکتی (درجه) با گونیامتر مخصوص گردن قبل و پس از درمان ارزیابی شد. برنامه درمان برای هر دو گروه شامل 24 جلسه تمرین طی 12 هفته، هر هفته 2 جلسه و هر جلسه 45 دقیقه بود. از آزمون های t مستقل، من ویتنی، t زوج و ویلکاکسون به ترتیب برای مقایسه نتایج قبل و بعد درمان بین گروهی و درون گروهی استفاده گردید.یافته ها: میانگین درد گردن (NPNPQ) در گروه ثبات دهنده 18.23±0.77 به 7.54±4.39 و در گروه دینامیک از 18.31±3.99 به 11.85±3.89 کاهش یافت (P<0.05). میانگین ناتوانی (NDI) در گروه ثبات دهنده از 22.69±4.99 به 8.23±4.09 و در گروه دینامیک از 22.23±4.88 به 14.92±5.54 کاهش یافت (P<0.05). افزایش قدرت عضلات، دامنه حرکتی اکستانسیون و کاهش میانگین درد و ناتوانی بعد از درمان در گروه ثبات دهنده نسبت به گروه دینامیک بیشتر بود (P<0.05). اختلافی بین دو گروه از نظر قدرت عضلات فلکسور و فلکسور طرفی چپ و نیز دامنه فلکسیون و فلکسیون طرفی راست و چپ بعد از درمان وجود نداشت.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که هر دو روش تمرین ثبات دهنده و تمرین دینامیک گردن در بیماران با درد مزمن گردن سبب افزایش قدرت عضلات سطحی و عمقی گردن، افزایش دامنه های حرکتی آن و کاهش درد و ناتوانی می شوند. همچنین استفاده از تمرین های ثبات دهنده در کاهش درد و ناتوانی و افزایش قدرت، موثرتر از تمرین های دینامیک بود.

زمینه و هدف: علی رغم مطالعات فراوان در زمینه درمان کمر درد، در مورد مناسب ترین مداخله درمانی توافقی وجود ندارد. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر تمرین های مکنزی با تمرین های ثبات دهنده کمر در بهبود عملکرد و درد مزمن کمر بود. روش بررسی: در یک کارآزمایی بالینی سی و دو بیمار با تشخیص کمر درد مزمن از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه تمرین های ثبات دهنده (16 نفر) و مکنزی (16 نفر) قرار گرفتند. درد با پرسشنامه مک گیل، ناتوانی با پرسشنامه اسوستری، دامنه حرکتی فلکسیون کمر با آزمون شوبر و زاویه لوردوز کمر با خط کش انعطاف پذیر، قبل و پس از درمان ارزیابی شد. برنامه درمان برای هر دو گروه شامل 10 جلسه تمرین روزانه و هر جلسه حدود یک ساعت بود. از آزمون های t مستقل، من ویتنی،t  زوج و ویلکاکسون برای مقایسه نتایج استفاده گردید. یافته ها: بعد از درمان میانگین درد، ناتوانی و لوردوز کمری در هر دو گروه کاهش یافت (P<0.001). میانگین دامنه حرکتی کمر تنها در گروه تمرین های مکنزی بعد از درمان افزایش یافت (P<0.001). اختلاف معنی داری بین دو گروه از نظر متغیرهای مورد مطالعه بعد از درمان وجود نداشت. نتیجه گیری: تمرین های ثبات دهنده و مکنزی سبب کاهش درد، ناتوانی و زاویه لوردوز کمر در بیماران با درد مزمن کمر می شوند. همچنین تمرین های مکنزی باعث افزایش دامنه حرکتی فلکسیون کمر می شوند. در مجموع هیچ یک از دو روش درمانی بر دیگری برتری ندارد.

زمینه و هدف: در سال های اخیر، برای درمان کمردردهای مزمن بر عضلات عرضی شکم و مالتی فیدوس توجه شده است. شواهدی دال بر اختلال عملکرد این عضلات در این بیماران وجود دارد. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر تمرین های کنترل حرکت با تمرین های متداول بر ضخامت عضلات ثبات دهنده موضعی ستون فقرات، محدودیت فعالیت و درد در افراد مبتلا به کمردرد مزمن بود.روش بررسی: این کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور در سال 85 تا 86 در درمانگاه فیزیوتراپی رزمجومقدم دانشگاه علوم پزشکی زاهدان انجام شد. چهل و نه بیمار با کمردرد مزمن به صورت تصادفی در یکی از دو گروه تمرین های کنترل حرکت (25 نفر) و تمرین های متداول (24 نفر) (تمرین های کلاسیک عضلات شکم و پشت) قرار گرفتند. ضخامت عضلات مالتی فیدوس و عرضی شکم (بر حسب میلی متر) با استفاده از اولتراسوند نوع B و مبدل 5/7 مگاهرتز، درد (رتبه ای) با مقیاس دیداری درد و محدودیت فعالیت (رتبه ای) با Back Performance Scale قبل از درمان و پس از آن اندازه گیری شد. برنامه تمرین برای هر دو گروه شامل 16 جلسه تمرین طی 8 هفته، هر هفته 2 جلسه و هر جلسه حدود نیم ساعت بود. از آزمون های تی مستقل، من ویتنی، تی زوج و ویلکاکسون به ترتیب برای مقایسه نتایج قبل و بعد درمان بین گروهی و درون گروهی استفاده شد.یافته ها: میانگین ضخامت عضله عرضی شکم در گروه کنترل حرکت از 1.87±0.63 به 2.39±0.63 میلی متر و در گروه متداول از 1.93±0.49 4به 2.22±0.47 میلی متر افزایش یافت (P<0.0001) میانگین ضخامت عضله مالتی فیدوس در گروه کنترل حرکت از 8.63±2.37 به 9.69±2.49 به میلی متر و در گروه متداول از 8.83±1.53 به 9.26±1.56 میلی متر افزایش یافت .(P<0.0001)مقایسه نتایج بعد از درمان بین دو گروه نشان داد که اختلافی بین دو گروه از نظر متغیرهای مورد مطالعه به جز درد وجود ندارد (P>0.05) کاهش درد در گروه کنترل حرکت بیشتر از گروه متداول بود (P=0.015).نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که تمرین های کنترل حرکت و متداول سبب افزایش ضخامت عضلات عرضی شکم و مالتی فیدوس، افزایش تحرک کمر و کاهش درد در بیماران با کمردرد مزمن بدون وجود علایم واضح بی ثباتی ستون مهره ای می شوند. هرچند تمرین های کنترل حرکت در کاهش درد موثرتر از تمرین های متداول هستند

مقدمه: کمردرد باعث کاهش سطح فعالیت فیزیکی در زندگی روزمره می شود که این موضوع منجر به ناتوانی بیشتر و کمردرد مزمن می شود.روش ها: این مطالعه بر روی 20 مرد مبتلا به کمردرد در دو گروه 10 نفری مورد و شاهد و 10 مرد سالم انجام شد. بعد از ده دقیقه استراحت، تمرینات (SPSU) Straight Partial Sit-Up و (OPSU) Oblique Partial Sit-Up انجام و پاسخ های قلبی - عروقی آن ها ثبت شد. جهت بررسی اثر دوره های تمرینی، انجام یک دوره چهار هفته ای این تمرینات در گروه مورد، در نظر گرفته شد.یافته ها: تفاوت معنی داری بین گروه های کمردرد با سالم، از لحاظ تغییرات فشارخون سیستول و دیاستول دیده شد (P<0.05)، اما تفاوت معنی داری از لحاظ ضریان قلب دیده نشد (P>0.05). تفاوت معنی داری از لحاظ تغییرات فشارخون سیستول، دیاستول و ضربان قلب بین ابتدا و انتهای مطالعه در گروه مورد دیده شد (P<0.05)، ولی تفاوتی درگروه های دیگر وجود نداشت (P>0.05).نتیجه گیری: با توجه به تئوری Deconditioning در افراد مبتلا به کمردرد، عضلات تنه این افراد از قدرت کم تری برخوردارند و در انجام یک فعالیت، شدت انقباضی بیشتری به کار می برند بنابراین تغییرات افزاینده پاسخ های قلبی – عروقی در افراد مبتلا به کمردرد نسبت به افراد سالم بیشتر است. همچنین بعد از اتمام دوره های تمرینی، قدرت عضلانی، افزایش می یابد و در نتیجه پاسخ های قلبی – عروقی تمرینات بعد از دوره های تمرینی نسبت به قبل از دوره های تمرینی کم تر می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: یکی از وظایف مهم دیسک بین مهره ای ایجاد ثبات بین مهره های مجاور است که در هنگام وجود ضایعات دیسک کمری این ثبات دچار اختلال می شود. امروزه نشان داده شده است که کاربرد ورزش های ثبات دهنده در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن موجب بهبود فعالیت های روزمره ایشان می گردد. اما تاکنون اثر کاربرد چنین ورزش هایی در بیماران مبتلا به فتق دیسک کمری بررسی نشده است. بنابراین با توجه به بی ثباتی مهره های کمری در بیماران مبتلا به فتق دیسک کمری، این مطالعه برای تعیین اثرات این نوع ورزش در این بیماران طراحی شد.مواد و روش ها: 60 بیمار (22-55 ساله) مبتلا به فتق دیسک L4-L5 یا L5-S1 (بدون اختلال حسی یا حرکتی)، به طور تصادفی در دو گروه 30 نفره تجربی و کنترل قرار گرفتند. در ابتدا، درد توسط مقیاس اندازه گیری دیداری (VAS) میزان خم شدن تنه در وضعیت نشسته (پاهای کشیده) و رساندن انگشتان دست به انگشتان پا، زاویه صاف بالا آوردن ساق (SLR) و زمان انجام برخی فعالیت های روزمره شامل بالا رفتن از 5 پله، 10 متر راهپیمایی سریع بدون درد، به شکم خوابیدن از وضعیت ایستاده و ایستادن از وضعیت به شکم خوابیده اندازه گیری شد. پروتکل ورزشی شامل 4 مرحله ساده به پیشرفته بود که هر هفته به گروه ورزشی آموزش داده می شد. هر حرکت باید دو بار در روز و هر دفعه 10 بار تکرار می شد. مقادیر هر هفته و بعد از 4 هفته از اتمام پروتکل اندازه گیری شد.یافته ها: نتایج نشانگر کاهش معنی دار درد (p<0.0001)، افزایش دامنه خم شدن تنه (p<0.0001)، افزایش زاویه (p<0.005) SLR و انجام سریع تر فعالیت های روزمره (p<0.05) در گروه آزمایش بود، در حالی که مقایسه میانگین تغییرات در گروه کنترل تفاوت معنی داری نشان نداد. این نتایج بعد از دوره پی گیری نیز پایدار بودند.نتیجه گیری: انجام پروتکل ورزش های ثبات دهنده موجب بهبود عملکرد فعالیت های روزمره بیماران فتق دیسک کمری گردید. نتایج مطالعه بیانگر تأثیر این نوع ورزش در افزایش ثبات ستون فقرات کمری در بیماران فتق دیسک است.

هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرین قدرتی، ثبات دهنده مرکزی و ترکیبی بر تعادل پویای دختران بسکتبالیست نخبه بود. 48 بسکتبالیست 18 تا 28 سال با میانگین و انحراف173 سانتی متر، بدون سابقه آسیب در اندام 64.63±4.17 کیلوگرم و قد 173.5±5.32 استاندارد وزنی 17 تحتانی به صورت تصادفی به چهار گروه 12 نفری شامل گروه های تمرینی قدرتی، ثبات دهنده مرکزی، ترکیبی و گروه کنترل تقسیم شدند. قبل و بعد از اجرای هشت هفته برنامه تمرینی، تعادل پویای آزمودنی ها با تست تعادل ستاره اندازه گیری شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی، آزمون اندازه گیری های تکراری، آزمون تی زوجی، تحلیل واریانس یک سویه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. نتایج تحقیق نشان داد که تمرین قدرتی، ثبات دهنده مرکزی و ترکیبی، افزایش معنی دار فاصله دستیابی آزمودنی ها در هر هشت جهت را نشان دادند و همچنین تمرین ترکیبی از تمرین قدرتی و تعادلی و تمرین تعادلی نیز از تمرین قدرتی بهبود بیشتری در تعادل پویای آزمودنی ها ایجاد می کند. با توجه به نتایج مطالعه و نیاز ویژه ورزشکاران به تعادل هنگام فعالیت ورزشی و همچنین به عنوان عامل مهم در پیشگیری از آسیبهای ورزشی پیشنهاد میشود در طراحی برنامههای تمرینی از مزایای هر سه برنامه تمرین بویژه تمرینات ترکیبی استفاده کنند.

مقدمه: شیوع بیماری پارکینسون در سال های اخیر به خصوص در میان سالمندان افزایش یافته است. هدف از پژوهش حاضر، تعیین تاثیر 8 هفته تمرینات ثبات دهنده مرکزی بر میزان انگیزه درونی بیماران پارکینسون بود.روش: طرح تحقیق، نیمه تجربی و میدانی بود که آزمودنی ها در دامنه سنی 55-75 سال و با سطح بیماری خفیف تا متوسط از مقیاس هون و یار (H&Y) به صورت در دسترس و تصادفی به دو گروه آزمایش (10 نفر) و کنترل (10 نفر) تقسیم شدند. مداخله به مدت 8 هفته و در هر هفته 3 جلسه تمرینی ثبات دهنده مرکزی برگزار شد. در این تحقیق از پرسش نامه انگیزش درونی (مک آئولی و همکاران، 1989) استفاده شد. برای توصیف داده ها از میانگین و انحراف استاندارد برآمده از آزمون های توصیفی و برای تغییرات بین گروه ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد.یافته ها: نتایج آزمون تحلیل واریانس نشان داد که گروه آزمایش دارای برتری معنی داری به لحاظ آماری در شاخص های انگیزه کلی، شایستگی ادراک شده، علاقه و لذت و کوشش و تلاش داشته است.نتیجه گیری: احتمالا در پژوهش حاضر، افزایش تجربیات حرکتی و همچنین بهبود قوای جسمانی منجر به افزایش انگیزه درونی (علاقه و لذت، شایستگی ادراک شده، کوشش) شد.

سابقه و هدف: کمردرد ناشی از اختلال عمل کرد عضلانی باعث تحمیل هزینه های زیاد درمان می شود. یافتن روش های موثر به منظور بررسی تغییرات فعالیت عضلات یکی از اهداف تحقیقات است. هدف مطالعه حاضر بررسی اثرات کوتاه مدت «تمرین فرو بردن شکم به داخل» (AH) و «تمرین هم انقباضی عضلات شکم با هم» (AB) روی فراخوانی عضلات تنه RMS (%MVC) و نیز انحنای کمر در یک تکلیف ایستاده استاتیک در مردان مبتلا به کمردرد غیر اختصاصی بود.مواد و روش ها: در یک تحقیق کارآزمایی بالینی متقاطع، 30 مرد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی با میانگین سنی (27.95±4.43) به روش نمونه برداری ساده و در دسترس به سه گروه با تعداد مساوی (یک گروه کنترل و 2 گروه مداخله) تقسیم شدند. قبل و بلافاصله بعد ازتمرینات ثبات دهنده، انحنای کمر و نیز الکترومیوگرافی سطحی از عضلات تنه به صورت هم زمان در یک تکلیف عمل کردی ثبت شد.یافته ها:بدون لود، در (AH) افزایش فعالیت عضلات لوکال و در AB کاهش معنی دار در فعالیت برخی گلوبال ها مشاهده شد (P=0.001) با اعمال لود در AH کاهش فعالیت لوکال و در AB کاهش فعالیت گلوبال دیده شد (P=0.004) . در بدون لود بعد از AH، انحنای کمر 2 درجه افزایش و با لود کاهشیافت (P=0.004).نتیجه گیری: هر دو تمرین ثبات دهنده کوتاه مدت با قابلیت انتقال به یک تکلیف غیراختصاصی، توانایی اثر گذاری روی عضلات تنه و انحنای کمر و در نتیجه روی وضعیت بدن را داشتند که اثر AH روی انحنا موثرتر از AB بود.